ben cadıyım

korku

5/1/2008

dün gece sanki biraz korktum gibi...

korkum tam olarak neden kaynaklı bilmiyorum, daha doğrusu bir çok neden içiçe geçmiş olabilir...

yeni kemo ilaçlarım EC protokolü...

yine çok midem bulanacak ve de o iğrenç kabızlık... 6.5 yıl önce bu yüzden ağlamıştım bile...

sonra belirsizlik tabi...

hiç sevmem belirsizlikleri...

kendi işini kendin yapamayışın da can sıkıcı...

korkunun yanına az az buçuk da bıkkınlık eklenmişti...

şu akciğerdeki sıvıyı boşaltma işlemi yani...

sandalyeye ata biner gibi oturuyorsun...

sonra da kazağını yukarı çekiyorsun. lokal anestezi sürülen sırtındaki bir noktadan enjektörle akciğerde plevralar arasına girilip sıvı drene ediliyor...

aslında hiç hareket etmezsen pek canın yanmıyor ama ya benim gibi kurtlular ne yapsın...

yaklaşık yarım saati aşkın bir süre heykel gibi, derin nefes dahi almadan orada oturcan...

gülmek yasak, öksürmek yasak, hareket etmek yasak...

ama o hareketsizlik o kadar komik ki, insan gülmeden duramıyor...

o zaman da iğne yerinden oynuyor, acı içinde,

-aaaaaahhh, diye inliyorsun...

doktorlar gelip, iğneyi öteye beriye oynatıp, tekrar sıvının en iyi direne olacak noktasını araştırıyor...

bir miktar yine canın yanıyor

ama bu kez akıllanıyorsun...

gıkını bile çıkaramıyorsun, yoksa aynı işlem bir kez daha tekrarlanır

üstüne üstlük bir de doktorlardan papara yersin, canının yanması yetmezmiş gibi...

uslu hasta olmaya tam da karar vermişken,

ama tüüühh kahretsin ki, bu sefer de öksüresin geliyor...

kör şeytan işte...

rahat bırakmıyor ki insanı...

-ooff allahım yaa, ben ne problem hatunum, diyorsun demesine de öksürük bu, durmuyor ki...

o yarım saat sona erip de işlem bittiğinde, sıvının direne edildiği kaba bakıyorsun

-vaaavv, bunlar benden mi çıktı, hepücüğü yani... hem de akciğerimdeki zarlar arasında... vay bee, diyorsun...

sevindirik olmuş şekilde,

-bu günlük de yırttım diyerek, adeta koşar adımlarla hastaneden firar ediyosun...

her şey bitti mi...

hayır tabi ki...

daha diğer akciğerin boşaltım işlemi de var...

ama en azından bir iki gün sonra olsun canım...

bi nefes alıyım, kendime geleyimn de mi yani...

(not: içimden bir ses, kendime diyor ki,

-korkma be sibelim...üstesinden gelirsin... kısa bir süre önce yine üstesinden gelmiştin... bu sefer de geleceksin merak etme...

hem o zaman pnömotoraks gelişmişti...

bu sefer o da gelişmeyecek, bak göreceksin...

ama içimdeki diğer ses diyorki,

-hadi ordan, ya yine gelişirse... )

bakalım hangi ses kazanacak...